YOKSUN... 2005 den bir şiir... bir maşuk hikayesi vol. 2005

YOKSUN

isyanımı susturan engin denizlerinden ırak

hiçbirini yitirmek istemiyorum kelimelerinin

ben gidince demiştin,

biliyorum isyan edeceksin, herkese herşeye kızacak, öfkeleneceksin,

biliyorum demiştin

biliyordun

herşeyi bildiğin gibi bunu da biliyordun

peki ya

hayallerimi seninle beraber gömeceğimi..

kırılgan ruhumun taş keseceğini,

artık hiç iç üşümeleri yaşamadığımı, içimin buz kestiğini topyekün

ya umudun çocuğu  olan anarşist küçüğünün

umudun adını anımsadığını sadece,

biliyor muydun?

ağlama yastıklarım var benim oyuncak ayılarımın yerine

hep senin için hep senin yüzünden

eskiden sen diye sarılırdım onlara ne komik değil mi..

aşkınla ıslandılar

hasretinle

ihtirasınla

umudunla

kıskançlığınla

yüzünden geçen bulutların gölgesiyle

sırtına giren ağrının yansısıyla

ve en sonunda bahar gözlü adam

toprağının kokusuyla

hiç olmamışçasına yokluğunda kalışımla ıslandılar en sonunda

ve sonsuzca

aşk her mevsim baharı yaşamakmış

öyle diyorlar birtanem

oysa bana bir gözlerin yeterdi bütün mevsimlerin yerine

bahar kokan, bahar bakan gözlerin

teninde benim olan her noktan

her dokunuşumda titreten beni

ve dünyanın engüzel yeri..

bi senin bi benim bildiğim

özlem anlamsız bir sözcük

içimdeki acıya

senden sonra ben bile kalmadı geriye..

nasıl sevdiysen beni,

ve nasıl yandıysam ben sana

bi küller var savrulan

geriye kalan

sonramız olmadı hiç değil mi bizim

oyşa şimdiye de sahip çıkamadık sonra uğruna

geçmişi taşıyan kolların

şimdiyi ve sonrayı hep uzaktan seyretti

bir gün ahdımdır bir roman yazacağım

beni sevişini

ve terkedişini

seni sevişimi

ve hiç

terkedemeyişimi

bir gün ahdımdır bir roman yazacağım

hep benim oluşunu

ve hiç olmayışını

hep senin oluşumu

ve hep senin kalışımı

bir gün ahdımdır bir roman yazacağım

beni bekleyişlerini

ve beklemeden gidişini en sonunda

seni bekletmelerimi

ve hiç yetişemeyişimi

sana

bir gün ahdımdır bir roman yazacağım

acımın ırmağına atacağım yazdığım romanı en sonunda

sen deniz ben nehirsem

elbet geçtiğim yollar beni sana getirecektir

ve savrulan kelimelerim

sana methiye ya da yergi

yüreğinin bir dokunuşuyla eriyor tüm buzullar

bir bakışın anlatıyor dünyadaki yerimi bana

bir gülüşün güneş oluyor kararan mabedimde

ama yokluğun kollarında bırakıp gittiğinde beni

sarılacak bir ben kaldığımda bana

içimdeki sen bile yetmiyorsun yalnızlığıma

öfkem ve hırçınlığımla kayalarına vurmadan sakinleşmiyor sularım

yoksun

nasıl anlatılırki bu

yoksun, boşluk

gerisi

kayboluşlarım

yetinmeyişlerim

mutsuz umutsuzluğum

geçmişle vedalaşmam

yarınsızlığım

yoksun

yoksun

yoksun

ve beklemeden gidişin en sonunda

tüm bekletmelerimin öcünü alıyor belki de hayat benden

sen melek masumiyetin, ermiş ruhunla, başka dünyaları aydınlatıyor

ve beni yokluğunun karanlık zindanına mahkum bırakıp gidiyorsun sonunda..

yoksun.